W Sanktuarium Podwyższenia Krzyża Świętego w Braniewie trwa peregrynacja relikwii św. Gerarda Majelli. – Przybywasz z włoskiego Materdomini jako świadek bezgranicznej miłości do Chrystusa i cichy sługa ludzkich strapień. Słyszymy dziś w naszych sercach echo twojego hasła życiowego: „Tutaj dzieje się wola Boża” – mówił proboszcz o. Jan Kwiecień CSsR.
Peregrynacja relikwii św. Gerarda Majelli w Braniewie
Peregrynacja relikwii św. Gerarda Majelli w Braniewie
Trwa w Polsce peregrynacja relikwii św. Gerarda Majelli. Wydarzenie to zostało zorganizowane przez Prowincję Warszawską Redemptorystów z okazji 300. rocznicy urodzin świętego redemptorysty, który jest szczególnym patronem matek, rodzin, małżeństw pragnących potomstwa oraz dobrej spowiedzi. Jednym z miejsc pielgrzymowania było Sanktuarium Podwyższenia Krzyża Świętego w Braniewie. Przed świątynią zgromadziła się liczna grupa wiernych, która wraz z duchowieństwem wprowadziła relikwie do sanktuarium.
– Nasz drogi współbracie w wierze i potężny orędowniku. Z głęboką czcią i wzruszeniem witamy twoje święte relikwie w progach naszego sanktuarium – mówił na wstępie proboszcz o. Jan Kwiecień CSsR. Zauważał, że nawiedzenie przypada w wyjątkowy dzień dla Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela, bowiem w dniu 294. rocznicy założenia zakonu przez św. Alfonsa Marię Liguoriego, co miało miejsce w Scali we Włoszech 9 listopada 1732 r.
– Przybywasz z włoskiego Materdomini jako świadek bezgranicznej miłości do Chrystusa i cichy sługa ludzkich strapień. Słyszymy dziś w naszych sercach echo twojego hasła życiowego: „Tutaj dzieje się wola Boża”. Witamy cię jako tego, który uczy nas całkowitego zaufania Bogu w rzeczach po ludzku niemożliwych. Stajemy przed tobą, niosąc intencje całej naszej wspólnoty. Przynosimy przed twój relikwiarz troski współczesnych rodzin, niepokoje rodziców i wyznania codzienności. Prosimy cię, bądź w tych dniach naszym przewodnikiem w drodze do Chrystusa Odkupiciela. Wyjednaj nam łaskę dobrym i szczerej spowiedzi oraz naucz nas z radością przejmować i ochraniać każde ludzkie życie. Święty Gerardzie, wejdź w nasze życie i przemień nasze serca – wyrażał wolę zgromadzonych wiernych.
Podczas Eucharystii homilię wygłosił kustosz relikwii o. Marek Krzyżkowski CSsR. Na wstępie zachęcał do postawienia sobie pytania, komu zawdzięczmy swoją wiarę, kto pokazał nam, że z Bogiem można naprawdę żyć. – Może to była nasza mama, może babcia, która codziennie przesuwała paciorki różańca? Może ojciec, który nie mówił wiele o wierze, ale widzieliśmy, jak klękał do modlitwy? Może to był jakiś ksiądz, spowiednik, katecheta, brat lub siostra zakonna? A może człowiek, którego spotkaliśmy tylko raz, ale jego słowa, jego dobroć, jego sposób życia zostały w nas na zawsze? Dlaczego warto sobie to uświadomić? Ponieważ wiemy, że nikt z nas nie wymyślił sobie wiary od początku. Ktoś nam ją przekazał. Ktoś przed nami uwierzył. Ktoś przed nami się modlił. Ktoś przed nami walczył o wierność Chrystusowi – skłaniał do refleksji redemptorysta.
Na kartach Pisma Świętego zapisane są świadectwa wiary Abrahama, Izaaka czy Jakuba, ludzi, którzy uwierzyli Bogu, chociaż nie zawsze rozumieli Jego drogi, którzy przychodzili przez doświadczenie niepewności, cierpienia, a jednak nie przestali Mu ufać. To jest historia wiary, która jest przekazywana z pokolenia na pokolenie, jak w sztafecie. Ktoś biegnie pierwszy, potem ktoś następny, jeden przekazuje drugiemu pałeczkę i tak trwa bieg, podczas którego przekazujemy największy skarb, czyli wiarę w Jezusa Chrystusa. Dzięki nieprzerwanemu łańcuchowi świadectw dociera do nas oblicze Jezusa.
– Od apostołów, którzy widzieli Zmartwychwstałego, przez męczenników, którzy oddawali za Niego życie, przez świętych, którzy kochali Go całym sercem, przez naszych rodziców, dziadków, wychowawców, księży, braci, ojców redemptorystów, aż do dzisiaj. I do tego łańcucha świadków dołącza w sposób szczególny nasz święty Gerard Majelli, który przebywa do nas w znaku swoich świętych relikwii. Nie po to, żeby nam tylko powiedzieć o sobie, ale przychodzi, żeby zaświadczyć o Jezusie, którego tak bardzo pokochał. Przychodzi do nas jako świadek, bo my potrzebujemy dzisiaj światek. Dzisiaj jest mnóstwo nauczycieli. Żyjemy w świecie, w którym można znaleźć tysiące opinii o Panu Bogu. Można przeczytać setki książek, można obejrzeć niezliczone filmy i dyskusje o religii. A jednak potrzebujemy spotkać w życiu kogoś, kto nie tylko mówi o Jezusie, ale żyje Nim naprawdę – podkreślał o. Marek.
Tak wielu zna definicję wiary, dużo mówi o Panu Bogu, a nigdy nie doświadczyli Jego bliskości. Tłumaczą, czym jest miłość, a nie potrafią kochać. Mówią o przebaczeniu, a przez lata noszą w sobie urazy. – A świadek to jest ktoś, kto pokazuje nam, że Ewangelia naprawdę działa w ludzkim życiu. I takich świadków daje nam Bóg – zauważał kustosz. Przywoływał założyciela zgromadzenia redemptorystów św. Alfonsa Marię Liguoriego. – Wcześniej spotkał ludzi ubogich, prostych pasterzy, mieszkańców górskich wiosek, do których nikt nie docierał z Ewangelią. W okolicach było mnóstwo duchownych. Co ulica, to kościół. Ale nikt nie był w stanie pójść w góry do pasterzy. Zrobił to Alfons, bo zobaczył ich biedę, jaką była duchowe opuszczenie i głód Pana Boga. Zrozumiał, że trzeba mu głosić Jezusa, trzeba powiedzieć, że są kochani, że są cenni, że Bóg o nich nie zapomniał. I tak narodziła się nasza redemptorystowska rodzina – przybliżał o. Krzyżkowski.
Wskazywał na św. Gerarda, brata zakonnego, który przez codzienną pokorną służbę głosił Ewangelię, przez ludzką dobroć i miłość pokazywał kochającego Boga, zostając wierny Bogu do końca. – Z wielką radością i dumą stajemy przed wami w rocznicę powstania naszego zgromadzenia, by ucieszyć się obecnością św. Gerarda, który przybywa z ciepłych Włoch do mroźnego Braniewa, by rozpalać nasze czasem oziębłe serca. Serca, które być może przyzwyczaiły się do codzienności i przestały na cokolwiek czekać. Dziś spotykamy się ze świętym świadkiem, który żył trzysta lat temu, przed którym otworzyliście nie tylko drzwi tego kościoła, ale też drzwi waszego sercu. Nie jesteśmy tutaj po to, żeby popatrzeć na figurę i w niej ukryty dar świętych relikwii. Jesteśmy po to, żeby patrzeć na tego świętego i odkryć swoje osobiste powołanie do świętości, by podjąć sztafetę wiary – przekonywał kaznodzieja.
Odwoływał się do odczytanego fragmentu z Ewangelii św. Jana, kiedy Chrystus mówi do Nikodema: „Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne”. Bóg nas ukochał nie dlatego, że jesteśmy doskonali. Święci zostali ogłoszeni świętymi nie dlatego, że byli doskonali, a dlatego, że odkryli prawdę, że Bóg ich kocha jako pierwszy.
– Miłość Boża ma konkretną twarz, jest nią Jezus Chrystus. O swej miłości nie mówi z nieba. On przyszedł na ziemię, stał się jednym z nas. Oddał za nas swoje życie. Bóg mówi nam o miłości przez krzyż. Mówi o miłości, która nie ucieka przed grzechem, nie wycofuje się wobec zdrady, a wchodzi w najciemniejsze miejsca ludzkiego życia. To chce nam dziś głosić św. Gerard, że Bóg nas kocha z obfitością i nie jest to miłość tylko dla wybranych. Jego miłości wystarczy dla każdego – podkreślał o. Marek.
Świadkiem takiej miłości jest św. Gerard, który był wrażliwy na ludzką biedę. W historii jego życia jest mnóstwo wydarzeń świadczących o tym. – To historia o człowieku, który spotkał Jezusa na serio i chce Jezusa zanosić innym. O tym jest ta peregrynacja. My przychodzimy do Gerarda, a on nas kieruje dalej. To jest ta łaska, której chcemy doświadczać, by z tego spotkania wyjść bogatszym w ufność, że nie jesteśmy sami. My tego wieczoru chcemy zakochać się w Jezusie, tak jak Gerard, żeby potem cały świat o tym wiedział, żeby świat widział w nas świadków Jezusa. Ludzie, kiedy spotykali Gerarda, lgnęli do niego, bo doświadczali łaski uświęcającej ich. Przeżyjmy ten czas, abyśmy i my promieniowali świętością, żebyśmy zapragnęli żyć tak, jak św. Gerard, czyli z Jezusem – apelował kustosz.
Na zakończenie Mszy św. proboszcz dziękował za wspólną modlitwę. Zachęcał do uczestniczenia w kolejnych nabożeństwach i za wstawiennictwem św. Gerarda zawierzenia życia i codziennych trosk Bogu Ojcu. – Święty Gerard nas nie zawiedzie. Bądźmy tego pewni. Przybywajmy do niego – zapraszał o. Jan Kwiecień CSsR.
– Dziś proszę szczególnie o pokój na świecie i zgodę – wyznała pani Krystyna. – Zawierzam dzieci i rodzinę, by powrócili do Kościoła i sakramentów, by się nawrócili. Dla siebie proszę o świętość i wytrwałość do końca dnia na ziemi, bym była przy Bogu i Maryi – mówiła.
– Proszę za synem, by się nawrócił, na nowo zachwycił dobrem Boga. Proszę, by Bóg postawił na jego drodze dobrego spowiednika. Zawierzam też moje znajome małżeństwa, które nie mają potomstwa – przybliżała pani Bożena.
Krzysztof Kozłowski/Instytut Gość Media